ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ! / ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ

Η Λίζα κι εγώ είμαστε αχώριστες, δεν κάνουμε η μία δίχως την άλλη. Η Λίζα είναι άνθρωπος κι εγώ ένα σκυλάκι τριών ετών. Η κυρά μου ήταν λογίστρια στο Περιστέρι, όταν γνωρίστηκε με τον κύριό μου, τον φρουτέμπορα Πασχάλη, και γεννήθηκε ο έρωτάς τους. Πολύ σύντομα εκείνος γονάτισε και φορώντας της στο δάχτυλο διαμάντι τής ζήτησε να γίνει γυναίκα του. Όμως, επειδή δε συμπαθούσε τα ζώα, της είπε ότι καλό είναι να ζήσουν δίχως εμένα. Εκείνη τότε του έδωσε το δαχτυλίδι πίσω και του είπε πως προτιμούσε να χωρίσουν. Τελικά, υποχώρησε.
Τρία σχεδόν χρόνια αργότερα, οι σχέσεις μας με τον νέο μου κύριο παραμένουν σταθερά παγωμένες, κρατάμε τα προσχήματα, όμως αποφεύγουμε ο ένας τον άλλον όπως ο διάολος το λιβάνι. Με την κυρά μου όμως εξακολουθούμε να είμαστε αχώριστες.
Πρόσφατα μετακομίσαμε κοντά στη θάλασσα. Εκεί, σ’ ένα παρκάκι, είδα για πρώτη φορά τον Μπάιρον. Κι εγώ, που σκασίλα μου μεγάλη για άνδρες, αλληθώρισα. Αριστοκράτης από κούνια, λίγο σνομπ αλλά με τρόπους, και τόσο γοητευτικός, έκλεψε την καρδιά μου. Και εγώ τη δική του. Ο Μπάιρον, μάλιστα, είχε αποκλειστική συνοδό μια εντυπωσιακή Ρωσίδα, τη Λαρίσα. Κι επειδή έπαθα κεραυνοβόλο έρωτα, έριξα τα μούτρα μου και για πρώτη φορά ζήτησα από τον κύριό μου να με βγάλει έξτρα βόλτα, κάτι που τον ζόρισε. Μόλις, όμως, είδε τη Λαρίσα, αλληθώρισε κι εκείνος.
Και αυτό συνεχίστηκε… έως ότου αντιλήφθηκα πως κινδύνευε ο γάμος της κυράς μου. Δεν ήξερα τι να κάνω, ήθελα να βλέπω τον Μπάιρον, δεν μπορούσα να αντισταθώ στο γάβγισμά του.
Μέχρι που ξεκίνησαν τα παρατράγουδα για όλους μας…
Μπέλλα

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Μόλις αποφοίτησε, ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Σχολή Αεροσυνοδών, την Α.S.T. Αμέσως μετά προσελήφθη στην Ολυμπιακή Αεροπορία ως ιπτάμενη συνοδός. Παράλληλα με τη δουλειά της, συνεργάστηκε για κάποιο διάστημα ως δημοσιογράφος με το περιοδικό Discomoda In, κάνοντας ρεπορτάζ σε όλο τον κόσμο. Το 1997 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο από τις Εκδόσεις Λιβάνη, στις οποίες μέχρι το 2008 εξέδωσε 18 έργα. Από το 2009 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με τις Εκδόσεις Ψυχογιός, όπου έχει εκδώσει συνολικά 10 έργα. Όλα της τα βιβλία έχουν γίνει μπεστ σέλερ. Ακούραστη, αστείρευτη και αγιάτρευτα ερωτευμένη με την πένα, όπως δηλώνει η ίδια, ζει πλέον για να γράφει. Για τρεις συνεχόμενες χρονιές ήταν υποψήφια για το βραβείο «Γυναίκα της Χρονιάς» του περιοδικού Life & Style. Το 2004 βραβεύτηκε από το ΠΟΛΚΕΟΑ, το Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το 2011 βραβεύτηκε από τη γενέτειρά της, τις Σέρρες, για την προσφορά της στα γράμματα. Πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2014, βραβεύτηκε από το λογοτεχνικό τμήμα της πρώην Ολυμπιακής Αεροπορίας. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα σεναρίου και σεμινάρια φιλοσοφίας, γράφει σενάρια και στίχους και φέτος έγραψε τα δύο πρώτα της θεατρικά έργα: Για ένα μπουκάλι φθηνό κρασί και Ποτέ δεν είναι αργά για την αγάπη. Άνθρωπος προσιτός και ιδιαίτερα κοινωνικός, έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και της αρέσει πολύ το διάβασμα και η έρευνα. Είναι φανατική φιλόζωη και οικολόγος και θεωρεί ότι τα παιδιά είναι η μοναδική ελπίδα για ένα ειρηνικό αύριο, αρκεί να γαλουχηθούν σωστά.
Μότο της: σπίτι χωρίς βιβλία, δωμάτιο δίχως παράθυρα.
Στόχος της: να γράφει βιβλία που θα αγαπηθούν.
Όνειρό της: να υπάρξει αγάπη και δικαιωμένοι άνθρωποι.
Ευχή της: να υπάρχουν ευτυχισμένα και χαρούμενα παιδιά.
Ουτοπία της: να μπορούσε να γυρίσει πίσω τον χρόνο και να πετάξει ξανά με στολή, με τα φτερά της Ολυμπιακής, δίπλα στους παλιούς συναδέλφους της…