* Απελπίζομαι εύκολα! Αλλάζει;
* Πώς να δείξω στη/ον σύντροφό μου ότι την/ον αγαπώ, χωρίς να την/ον πιέζω;
* Δεν είσαι κακός. Φοβισμένος είσαι!
* Πώς να κοιμάμαι εύκολα τα βράδια;
* Οι τύψεις με πνίγουν. Μπορώ να ηρεμήσω;
* Η θεραπευτική δύναμη του βλέμματος.
* Τι να κάνω όταν το παιδί μου ξεφεύγει;
* Ποιο είναι το μυστικό για να υλοποιήσω τους στόχους μου;
* Έχω πολλά νεύρα. Υπάρχει θεραπεία;
* Μήπως κάποιοι «αλήτες» είναι καλύτεροι από μένα;
* Υπάρχει μια προσευχή θαυματουργή;
* Με απέρριψε το αγόρι μου, έχασα το μυαλό μου!
* Μεγάλωσα με συντηρητικούς γονείς. Τι κάνω από δω και πέρα;
* Πώς να οπλίζομαι, να μη με πιάνουν τα μάγια, το μάτι, η ζήλεια;
* Πώς κόβονται τα λάθη, τα πάθη, οι αμαρτίες;
* Το παιδί μου αντιγράφει στο σχολείο. Πώς το διορθώνω;
* Φοβάμαι να αγαπήσω. Και τώρα, πώς θα ζήσω;

Αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα προσπαθεί να φωτίσει το βιβλίο αυτό, βοηθώντας σε να μπεις στον Κήπο της Καρδιάς σου. Εκεί που δεν υπάρχουν ερωτήσεις, μα μόνο ένθεες απαντήσεις.
Εκεί που οι απορίες και τα προβλήματα ατονούν, απομυθοποιούνται, απλοποιούνται καθώς λιώνουν μέσα στο Φως και στη Γαλήνη της θείας Παρουσίας.

Το αξίζεις!
Σου πρέπει!
Το μπορείς!
Άλλωστε, γι’ αυτό ζεις!

“Γεννήθηκα στο Μόναχο της Γερμανίας. Στα παιδικά μου χρόνια πέρασα καλά και άσχημα μαζί, όπως οι πιο πολλοί στον κόσμο αυτό. Τελείωσα το Κλασικό Λύκειο, σπούδασα θεολογία και σύμβουλος διατροφής, ενώ το 1999 έγινα και κληρικός. Τα πιο πολλά τα έμαθα διαβάζοντας και, κυρίως, μιλώντας με πραγματικούς ανθρώπους. Μεγάλος πλούτος μου υπήρξαν τα είκοσι χρόνια που δίδαξα στο Λύκειο. Κοντά στα παιδιά έμαθα τι θα πει γνησιότητα και αλήθεια. Κάνω αρκετά λάθη, μα χαίρομαι που προσπαθώ και προχωράω παρακάτω. Όλη μέρα γράφω κείμενα, διαβάζω βιβλία, απαντώ σε μηνύματα και ακούω προβλήματα. Σκέφτομαι αρκετά και επιδιώκω τις ζωντανές σχέσεις. Τον υπόλοιπο χρόνο ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο για ομιλίες. Όταν κοιτάω τους ακροατές στα μάτια, θυμάμαι χαρές και λύπες τους, και ενώ κρατάω πάντα ένα σχεδιάγραμμα, τελικά μιλάω απ’ έξω. Μερικές φορές είναι καλύτερα τα λόγια της καρδιάς.” (Ανδρέας Κονάνος)